युवाको भविष्य खोसिए देश कमजोर हुन्छ

महेन्द्रनगर – म रमेश बस्नेत, म कुनै ठूलो व्यक्ति होइन। यो देशको एउटा सामान्य नागरिक हुँ। यही माटोमा जन्मिएँ, यही हुर्किएँ र यही देशको सुख–दुःख देख्दै आएको छु। त्यसैले आज मनमा वर्षौँदेखि दबिएको एउटा पीडा शब्दमा उतार्दैछु।
आज हाम्रो देशमा युद्ध छैन। बम विस्फोट भइरहेको छैन। सीमा क्षेत्रमा गोली चलेको छैन। तर पनि मलाई लाग्छ, एउटा मौन युद्ध निरन्तर चलिरहेको छ। त्यो युद्ध हो—युवाको सपना, आत्मविश्वास र भविष्यमाथिको युद्ध।
आज बिहान सबेरै विमानस्थलमा पुगेका हजारौँ युवाको अनुहारमा एउटै प्रश्न हुन्छ—”यदि आफ्नै देशमा सम्मानपूर्वक बाँच्ने, काम गर्ने र परिवार पाल्ने अवसर पाएको भए, के म विदेश जान्थेँ?” यो प्रश्न उनीहरूले मुखले नभने पनि उनीहरूको आँखाले बोलिरहेको हुन्छ।
एक समय गाउँका चौतारीमा युवाको हाँसो गुञ्जिन्थ्यो। खेतबारीमा पसिना बग्थ्यो। मेलापात, चाडपर्व र गाउँका कार्यक्रमहरूमा उत्साह देखिन्थ्यो। आज ती दृश्यहरू विस्तारै हराउँदै गएका छन्। घरहरू छन्, तर घरमा युवाहरू छैनन्। वृद्ध आमाबुबा छोराछोरीको बाटो हेर्दै बस्न बाध्य छन्। चाडपर्वमा घर फर्किने आशामा बितेका वर्षहरू गनिरहेका छन्।
आजका धेरै युवाको रहर विदेश जानु होइन, बाध्यता विदेशिनु हो। आफ्नै देशमा मेहनत गरेर सम्मानका साथ बाँच्न पाए कसले आफ्नो जन्मभूमि, परिवार र संस्कार छोड्न चाहन्छ र?
हामीले धेरै परिवर्तन देख्यौँ। सडक बने, पुल बने, भवन बने। यी सबै आवश्यक छन्। तर एउटा प्रश्न मेरो मनमा सधैँ उठ्छ—यदि गाउँमा बस्ने युवा नै रहेनन् भने यी विकास कसका लागि?
देशको वास्तविक सम्पत्ति डाँडाकाँडा, नदी वा जंगल मात्र होइन। देशको सबैभन्दा ठूलो शक्ति उसका युवा हुन्। जब यही शक्ति निराश हुन्छ, अवसरको खोजीमा विदेशिन बाध्य हुन्छ र आफ्नो भविष्य यही माटोमा देख्न छोड्छ, तब राष्ट्र विस्तारै भित्रैबाट कमजोर बन्दै जान्छ।
म कसैलाई दोष दिन खोजिरहेको छैन। म केवल एउटा सामान्य नागरिकको रूपमा आफ्नो मनको कुरा राख्दैछु। हामी सबैले सोच्ने बेला आएको छ—हाम्रो भावी पुस्ताले पनि यही बाध्यता भोगिरहनुपर्ने हो कि उनीहरूलाई आफ्नै देशमा सपना देख्ने वातावरण दिन सकिन्छ?
मेरो चाहना धेरै ठूलो छैन। युवाले मेहनतको मूल्य पाऊन्। सीपको सम्मान होस्। आफ्नै गाउँ, आफ्नै ठाउँ र आफ्नै देशमै भविष्य देख्न सकून्। आमाबुबाले आफ्ना सन्तानलाई वर्षौँसम्म विदेशको बाटो नहेरी, आफ्नै आँगनमा देख्न पाऊन्। यही मेरो सपना हो, यही हजारौँ नेपालीको पनि सपना हो।
अन्त्यमा म यति मात्र भन्न चाहन्छु—
देशलाई कमजोर बनाउन बाहिरी शत्रु सधैँ आवश्यक पर्दैन। यदि देशका युवाको आशा, सपना र भविष्य हराउँदै गयो भने राष्ट्र आफैँ भित्रभित्रै कमजोर हुँदै जान्छ। त्यसैले युवाको भविष्य जोगाउनु भनेको देशको भविष्य जोगाउनु हो। आज हामी सबैले यसबारे गम्भीर भएर सोच्ने समय आएको छ।